WhiteChoc!

และแล้วก็อายุมากขึ้นอีกปี เมื่อก่อนไม่เคยคิดเลยนะว่าอายุที่มากขึ้นนี่จะมีผลอะไรต่อการดำรงชีวิตบ้าง

แต่ตอนนี้มันใกล้เลข 3 ไปทุกที

รู้สึกว่า ...

... ตัวข้าน้อยเองยังไม่ได้ทำอะไรเป็นชิ้นเป็นอันซักที

... งานก็มีทำ (แต่ไม่มั่นคง และไม่มีทางก้าวหน้า)

... เรียนใกล้จบ (แต่จะจบเมื่อไหร่ เกรดมหาลัยก็ไม่ยอมออกให้ซักที เบื่อ)

... จะทำอะไรต่อไป ...

ข้าน้อยมีเรื่องที่อยากทำมาก ๆ

- อยากทำงานเอกชน แต่ท่านพ่อท่านแม่ ที่ไม่รู้นึกยังไง อยากให้ทำงานราชการ (อยากให้เป็นอาจารย์ซะด้วย ทั้ง ๆ ที่ไม่เคยคิดจะยึดเป็นอาชีพหลัก ถ้าแค่เป็นครูสอนพิเศษก็พอไหว)ทั้ง ๆ ที่แต่ก่อนบอกให้อยากทำอะไรก็ทำไป แต่พอจะทำขึ้นมาจริง ๆ กลับไม่เห็นด้วย

- อยากไปที่ไกล ๆ ทำโน่นทำนี่บ้าง อย่างเช่น ไปทำงานช่วยเหลือสังคม ช่วยเหลือสัตว์ป่า (อันนี้เป็นความฝันมานาน รู้ว่าเป็นไปได้ยาก แต่ขอแค่ฝัน) หรือพยายามชิงทุนไปเรียนเมืองนอกแล้วหางานพิเศษทำหาเลี้ยงตัวเองไปด้วย (อันนี้ก็ยาก แต่ก็อยากมาก ๆ และกำลังพยายามอยู่ต่อไป หลังจากพลาดมาแล้ว)

- และอื่น ๆ อีกมากมาย ที่เป็นได้แค่ความฝัน

เพราะในความเป็นจริง น้องชายข้าน้อยก็ยังเรียนไม่จบ ท่านพ่อก็ร่างกายไม่ค่อยแข็งแรง เลยไม่ได้ทำงาน มีท่านแม่ทำงานคนเดียว ส่วนตัวข้าน้อยก็อย่างที่ว่า งานก็ยังไม่มั่นคง (ยังไม่พูดถึงหนี้สินที่มี)

ข้าน้อยไม่ได้เสียใจที่ไม่มีโอกาสทำความฝันให้เป็นจริง เพราะเห็นท่านพ่อท่านแม่ลำบาก ก็ตัดสินใจว่าจะช่วยก่อน และมีคนอีกมากมายที่โอกาสน้อยยิ่งกว่าตัวข้าน้อย

เพียงแต่รู้สึกว่า มันเคว้งคว้างและรู้สึกเหมือนตัวเองเป็นคนไม่เอาถ่านยังไงบอกไม่ถูก

อาจจะเป็นเพราะตัวข้าน้อยมักจะได้อ่านคนที่ประสบความสำเร็จด้านการงานตั้งแต่อายุยังนัอย (พวกเรียนจบไม่นาน หรือ 20 กว่า ๆ ที่ได้เป็นผู้จัดการมั่ง รองผู้จัดการมั่ง แล้วก็เงินเดือนสูง แถมยังพุ่งเอา ๆ ทั้ง ๆ ที่ตัวข้าน้อย กว่าเงินเดือนที่แสนน้อยจะขึ้นที ต้องรอรัฐบาลประกาศ - ไม่ได้เป็นข้าราชการด้วย)

พออ่าน ๆ ไปแล้วก็ดันงี่เง่าเอามาเปรียบเทียบกับตัวเอง ว่าคนที่อายุพอ ๆ กัน ทำไมเขาถึงได้ก้าวไปไกลขนาดนี้นะ

แต่ในอีกมุมหนึ่งก็คิดเหมือนกัน ว่าถ้าต่อไปนี้จะพยายามมากขึ้นไปอีก น่าจะมีโอกาสกับเขาบ้าง เพียงแต่อาจจะยังไม่ถึงเวลาเท่านั้นเอง

สู้ ๆ ต่อไปดีกว่า ... เฮ่อ ~